Europa
Laatst gewijzigd: 22-03-2010Het Europese natuur-, milieu- en waterbeleid wordt steeds belangrijker voor de toekomst van het platteland. De doelen die de overheid wil bereiken voor de kwaliteit van water, natuur, bodem en lucht worden voor een groot deel bepaald door afspraken en richtlijnen die in de Europese Unie en in ander internationaal verband worden gemaakt. Voorbeelden daarvan zijn de Nitraatrichtlijn (mest), de Kaderrichtlijn Water, de Vogel- en Habitatrichtlijnen (bescherming van kwetsbare soorten en natuurgebieden) en wereldwijde biodiversiteits- en klimaatverdragen. Deze richtlijnen zijn of worden vertaald naar nationale wetgeving. De effecten van dit beleid zijn merkbaar voor alle gebruikers van het platteland. In de Nederlandse situatie is dit vooral van belang voor de landbouw.
Op deze pagina treft u een overzicht van de Europese wet- en regelgeving die van invloed is op het beheer van bos en natuur in Nederland. Gebruik het menu links voor meer informatie over de betreffende regelgeving.
Welke vormen van Europese regelgeving zijn er?
Er zijn drie belangrijke vormen van Europese regelgeving:
- Verdragen. Een verdrag is een overeenkomst tussen lidstaten. Een verdrag dient door elke afzonderlijke lidstaat te worden ondertekend. In veel gevallen is daarna nog ratificatie nodig: de overheid van het deelnemende land moet het verdrag nog goedkeuren;
- Richtlijnen. In een Europese richtlijn staan bepaalde resultaten die de lidstaten moeten realiseren. De richtlijnen worden op voordracht van de Europese commissie vastgesteld door het Europese parlement, waarna goedkeuring door de raad van Ministers (van de lidstaten) plaatsvindt;
- Verordeningen. Europese verordeningen fungeren als wet in elke afzonderlijke lidstaat. De lidstaten moeten de Europese verordeningen opnemen in hun eigen wetgeving. Europese verordeningen worden op voordracht van de Europese Commissie vastgesteld door het Europese Parlement, waarna goedkeuring door de raad van Ministers (van de lidstaten) volgt.
Hoe werkt Europese regelgeving door in nationale wetgeving?
Europese regelgeving moet door de lidstaten in de nationale wetgeving worden uitgewerkt. Dat betekent soms dat er nieuwe wetten moeten worden gemaakt en soms dat bestaande wetten moeten worden aangepast. De Europese commissie moet de nieuwe of aangepaste wetten goedkeuren. Totdat een lidstaat de nationale wetgeving heeft aangepast, is de Europese regeling rechtstreeks van toepassing.
Europese regelgeving gaat boven nationale regelgeving. Als er strijdigheden zijn tussen de nationale regelgeving en de Europese, gaat de Europese regel voor.
De Europese Unie heeft een eigen rechtspraak. Als de indruk bestaat dat een lidstaat de Europese regelgeving niet goed interpreteert, kan de Europese rechter gevraagd worden daar een oordeel over te vellen. Ook na uitwerken van de Europese regelgeving in de nationale regelgeving, blijft deze mogelijkheid bestaan.